พระสมเด็จองค์นี้ถูกนำขึ้นจากกรุโดยการที่เรียกว่า...ตกพระ คือการนำเอาดินเหนียวผูกติดกับเชือกแล้วโยนเข้าไปในช่องระบายอากาศของเจดีย์ที่บรรจุพระเครื่อง เพื่อให้พระเครื่องที่อยู่ในกรุติดกับดินเหนียวขึ้นมา เรียกว่า...การตกเบ็ดพระ สันนิฐานว่า สร้างประมาณปี พ.ศ.2411 ก่อนที่สมเด็จโตท่านจะสละตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดระฆังให้กับสมเด็จปิลันทน์ (เนื่องจากสมเด็จโตท่านชราภาพมากแล้ว) จึงร่วมกันสร้างพระเครื่องเพื่อเป็นการสืบทอดพระพุทธศาสนา โดยแยกกันสร้างเป็นสองฝ่าย มีฝ่ายสมเด็จโตท่านและสมเด็จพระพุทธุปบาทปิลันทน์ มีมวลสารหลักคือ ใบลานเก่าๆที่ท่านสมเด็จโตใช้เขียนอักขระยันต์คาถามาเผาเป็นมวลสารหลัก ส่วนมวลสารอื่นแตกต่างกันไปบ้างครับ ครั้นสร้างแล้วเสร็จได้นำมารวมกันและร่วมกันปลุกเสกเสร็จแล้วจึงได้นำไปบรรจุในพระเจดีย์แต่ต่างที่กัน.....ครั้นเวลาหนึ่งกรุที่บรรจุพระเครื่องของพระพุทธุปบาทปิลันทน์ได้ถูกโขมยขุดกรุเพื่อหาของมีค่าจึงได้นำเอาพระเครื่องไปด้วยจำนวนหนึ่ง และได้โขมยขุดถึงสองครั้ง ทางวัดระฆังจึงได้เปิดกรุอย่างเป็นทางการขึ้นเพื่อตรวจความเสียหายของพระเครื่องที่พระพุทธปบาทปิลันทน์สร้างขึ้น ส่วนพระเครื่องของสมเด็จโตยังมิได้มีการเปิดกรุแต่อย่างใด เป็นเพียงการตกพระขึ้นมาโดยใช้ดินเหนียวเท่านั้นครับ